Whistler was een van de meest invloedrijke etsers uit de kunstgeschiedenis, met bijna 500 etsen over vijf decennia. Hij begon in de jaren 1850 met etsen, geïnspireerd door zijn zwager Francis Seymour Haden, en doorbrak al vroeg de traditionele focus op reproductieprints. Zijn eerste reeks, "Douze eaux-forts d’après nature" (1858), toonde zijn talent voor het vastleggen van architectuur en alledaagse scènes in een stijl beïnvloed door Frans realisme.
Na zijn verhuizing naar Londen in 1859 werd de bedrijvigheid langs de Theems een belangrijke inspiratiebron, wat resulteerde in de "Thames Set" (1871). Whistler experimenteerde met Japanse invloeden, zoals gedurfde composities en expressieve inkten, en gebruikte droge naaldtechnieken om zachtere lijnen en portretten te creëren.
Zijn grootste prestatie kwam met de Venetiaanse sets in de jaren 1880, gemaakt tijdens een veertien maanden durend verblijf in Venetië. Hier combineerde hij subtiele tonaliteit, decoratieve lijnen en atmosferische effecten om de unieke schoonheid van de stad vast te leggen. De werken weerspiegelen de Aesthetic Movement met hun focus op visuele harmonie en werden vernieuwend gepresenteerd met een uitgesneden plaatlijn en zijn vlindersignatuur.
Whistler’s etsen waren meer dan techniek; ze boden een platform voor artistieke verfijning en creatieve expressie. Zijn innovaties in compositie en inkten plaatsten hem aan de top van de etskunst, terwijl hij zijn werk voortdurend verfijnde en nieuwe esthetische hoogten bereikte.
